verwondering: de winter

 

Dagboek 05- 01- 2009

Samen met mijn kat zit ik te kijken naar de vogels in onze tuin. Ze zijn zo vlijtig bezig, en zien er zo tevreden uit. Wij, mijn kat en ik, weten dat het koud is buiten. Vanochtend nog waren mijn handen verkleumd van het fotograferen in de polder. En deze kleine donsjes (vinken, spreeuwen, merels, koolmezen, turkse tortels) lijken zich nergens druk over te maken.

 img_0046

Met mijn kat op schoot

Ik zit warm met mijn kat op schoot binnen, met een kop dampende koffie in mijn handen. En ik verwonder me. Want ik heb de afgelopen weken de ene na de andere piekergedachte proberen uit mijn hoofd te bannen. De school waar ik werk, heeft me over een paar weken niet langer nodig. En ik weet niet wat ik moet gaan doen. Ik wil eigenlijk wel het onderwijs uit, en nu is het mijn kans. Of niet dan? Maar toch. Mijn hypotheek? Mijn auto? Waar ga ik het van betalen?

 

Rekeningen

Ik heb nog maar net mijn huis gekocht, in december. En kan over 2008 mijn belastingteruggaaf pas in juni verwachten. En ik kan van 2009 mijn voorlopige teruggaaf nog niet doen. Zucht, en hoe moet dat dan zonder baan?

Ik aai mijn kat nog maar over zijn dikke wintervacht. Hij spint. Heeft geen zorgen aan zijn hoofd. Zijn baasje zorgt wel voor zijn eten, zijn dak boven het hoofd, voor zijn medische zorg, voor alles… En ik snap zijn onbezorgheid wel. Het lijkt me heerlijk om zo onbezorgd elke dag alleen maar met knuffels krijgen en buiten spelen bezig te zijn. Een kat is eigenlijk zijn hele leven een onbezorgd kind. Ik aai hem maar extra en neem nog een slok van mijn koffie.

 

Zorgeloos

Dan kijk ik weer naar buiten en zie daar al die bezige bijtjes. Ze zitten in mijn tuin omdat ik een beetje water onbevroren houd. Omdat er wat pinda’s hangen. Omdat er veel beschutting is. Omdat ze er lekker in de zon kunnen zitten. Omdat ik er broodkruimels rondstrooi. En ondanks dat ze met velen zijn, en het zeker een keer op kan, al die pinda’s, zie ik ze geen zorgen maken. Ze doen gewoon waar ze goed in zijn. Ze schudden hun veren, zitten mooi te zijn. Zingen een liedje, en ze eten wat. En vliegen weer weg. Om ergens anders te zitten uitbuiken. Zonder zorgen…

Zij maken zich geen zorgen.

En morgen zijn ze er nog.

 

Ik neem nog een slok koffie en ga weer aan de slag met solliciteren. Zonder zorgen! Ik ga gewoon doen waar ik goed in ben: schrijven, lezen, communiceren en van vogels in mijn tuin genieten.

 

 

Over Marieke

~(be)LEEF! EDUCREATIE~ Bioloog en Wiskunde docent VO - voor onderwijs van de toekomst- ~mindful en duurzaam~ Asperger en bipolair
Dit bericht werd geplaatst in DAG(boek) en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s