mijn moe(ra)stuin

Dagboek 10-03-2009tuin

 

Sinds twee weken ben ik de bende in mijn volkstuin aan het opruimen. Ik heb een tuin kunnen krijgen die al een paar jaar braak lag. In die tijd is er troep gestort, en de hekken gesloopt. Mijn tuin was eerst van mijn huisgenoot, maar die zag er geen gat meer in. Het is namelijk veel werk. En eigenlijk kan je het niet alleen. Mijn vrienden hebben me beloofd mee te helpen, maar zijn nog in geen velden of wegen te bekennen geweest.

 

Mijn tuin is namelijk 250m2 groot. En dat is nogal groot. 10 meter bij 25 meter. Tja. Om dat nou met een schop om te ploegen… Daar komt bij dat hij moet worden opgehoogd. Hij ligt te diep, en ondanks afwatering staat hij meestal onder een laag water. Ik heb dus eigenlijk een moeras. Een moeras met troep. En een klein hutje met groene glazen muurtjes, als kasje bedoeld. In het kleine hutje op mijn tuin staat een stoel. En er staat een schop, een spade, ik heb een schoffel er neergezet, en een hark. 

 

Mijn andere huisgenoot heeft op het zelfde complex ook een tuintje. Hij en zijn tuin-buur hebben van twee tuinen één tuin gemaakt. Dikke vrienden. Kippetjes lopen op allebei de tuinen. Heel gezellig. Deze huisgenoot gaf mij het advies om vooral met mijn tuinburen biertjes te gaan drinken, en gezellig te doen. Dat is de beste manier.

 

Mijn tuinburen moet je weten, zijn gemiddeld 55 jaar. En van het mannelijk geslacht. Het zijn nogal rouwdouwers. Ze hebben niet alleen een tuin om hun groene vingers te beteugelen, maar ook om van moeders de vrouw af te zijn, en lekker bier te drinken in hun zelfgemaakte huisjes. In die huisjes hangen feestelijke schaarsgekleede dames aan de muur, staan kacheltjes en zeker 1 a 2 kratten bier. Dit zijn luxe huisjes! Niet te vergelijken met mijn groene kasje.

 

Om nou gezellig met deze mannen te gaan doen… Daar komt bij: wie had al dat puin op mijn tuin gestort? Wie had al die takken er neergelegd op een hoop? Mijn terrasje weggehaald? Een grote hoop stenen voor de ingang gestort? En overal plastic platen neergepleurd? Wie had een hek halverwege mijn tuin geplaatst? En wie brak er steeds in mijn groene kasje in.

Ik was het huilen nader dan het lachen. Elke keer als ik op mijn tuin kwam leek het er meer op een stortplaats.

 

Mijn huisgenoot wilde me niet helpen, niet met ophogen, niet met opruimen. Hij bleef erbij: ik moest gewoon vaker naar de tuin en ik moest aan gaan pappen met die enge mannen! Maar wat moest ik er nou, in de winter? Wat had ik er nou te zoeken? Ik had geen luxe hutje met een kacheltje. Maar goed, er komt een dag dat het lente lijkt.

Ik trok mijn stoute schoenen aan. Mijn kisten wel te verstaan. Een oude spijkerbroek, een wollen vest. En ik nam me voor: ik ga de hele bende opruimen. Hoe en wat, dat zie ik dan wel.

 

Na 4 uur hard werken had ik verschillende bergen troep gemaakt. Een berg met puin en steen, een met hout, een met plastic en metaal, en een met bruikbaar spul. Na al dat harde werken besloot ik toch maar even aansluiting bij mijn tuinbuurtjes te zoeken. En gezellig dat het was! Na een paar biertjes wandel ik voldaan naar huis.

 

De volgende dag doe ik weer mijn kisten aan, en wandel naar mijn moe(ra)stuin. En wat schetst mijn verbazing? De hoop troep is weg, het puin is weg, de belt hout is in de fik gestoken geweest! Zo, tis echt waar: beter een goede tuinbuur dan een verre vriend!

Advertenties

Over Marieke

Asperger en bipolair ~(be)LEEF! EDUCREATIE~ Biologie Wiskunde Onderwijs - voor onderwijs van de toekomst- ~mindful en duurzaam~
Dit bericht werd geplaatst in DAG(boek) en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op mijn moe(ra)stuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s