Emoties, de follow up

Wat zijn emoties?

De zes basis-emoties die te onderscheiden vallen zijn:

Vreugde, angst, woede, verdriet, verbazing, en afschuw. Elk met hun eigen lichamelijk en geestelijke ervaring, en elk met hun eigen functie.

Emoties zijn (deels) aangeleerde reacties op stimuli. Deze reacties vinden grotendeels plaats in de hersenen, door middel van impulsen (elektrische signalen in de neuronen: zenuwcellen) (snel) en door reacties van de hersenen op hormonen (langzaam). Deze activatie van de neuronen en hormonen heeft weer invloed op het lichaam. Kort gezegd ziet dat er zo uit:

Model_emoties

Bron

De evaluatie van de prikkels (de stimulus) wordt geregeld door twee amandelvormige organen in de hersenen: de amygdala. Deze interpreteren een situatie doormiddel van eerder opgedane ervaringen (herinneringen dus).

De strikt lichamelijke reacties die kunnen optreden op het hebben van emoties zijn bijvoorbeeld de uitdrukking van het gezicht, een blij gezicht, of een woedend gezicht. Maar ook: het aannemen van een vecht- of vluchthouding, of het verhogen van de bloeddruk.

Werking van emoties

Emoties worden onder andere geregeld  door neurotransmitters. Dat zijn de stoffen die de impuls van de ene naar de andere zenuwcel overbrengen. (deze impulsen springen via de bootjes neurotransmitters als het ware over de kloof die synaps heet). Hieronder een plaatje ter verduidelijking:synapse

Deze neurotransmitters geven dus de impulsen van de ene naar de andere zenuwcel door. Bij verschillende emoties zijn verschillende neurotransmitters actief. Neurotransmitters worden doorgegeven als het signaal van de ene naar de andere kant in de synaps reist, en daarna meteen afgebroken.

Veel neurotransmitters zijn tegelijk ook hormonen. Hormonen zijn stoffen die door het bloed reizen en een effect hebben op organen. Als adrenaline verhoogd in het bloed aanwezig is, gaat de bloeddruk omhoog, en de eetlust vermindert, omdat adrenaline dat “vertelt” aan de organen hart en maag. Hormonen blijven lang in de bloedbaan aanwezig, en zelfs kortdurend werkende hormonen als adrenaline hebben een langduriger effect dan neurotransmitters, die immers meteen worden opgeruimd als het signaal van de ene naar de andere zenuw is gereisd.

De lichamelijke reactie veroorzaakt wordt door hormonen is langer werkzaam dan die door de zenuwen wordt veroorzaakt. Als voorbeeld: tijdens een bijna-aanrijding schrikt een automobilist, waardoor de reactie angst wordt veroorzaakt. Deze zorgt voor twee dingen:

Het zenuwstelsel geeft signalen aan gezicht en lichaam door: vlucht of vecht : het gezicht trekt zich in een grimas.

Er komt het hormoon adrenaline vrij: de vertering wordt stilgezet, en de spieren worden op scherp gezet. In een flits van een seconde heeft de automobilist juist gereageerd: en trapt op de rem.

Nog minuten later zit hij trillend achter het stuur: dat is de invloed van adrenaline nog steeds. Deze heeft immers de spijsvertering op stil of langzaam gezet. En dat zorgt ervoor dat het suikergehalte nu heel laag is geworden in het bloed. Langzaam maar zeker herstelt dit zich weer, als het lichaam in rusttoestand komt. Daarna wordt het hormoon cortisol vrijgemaakt wat het lichaam van onze bedachte automobilist weer in rust brengt.

Neurotransmitters die tegelijk ook hormonen zijn zoals adrenaline, veroorzaken emoties zoals angst, verdriet, woede.

De vluchtigheid van vreugde

En hier zit hem de crux. Vreugde is in tegenstelling tot angst, en woede, een vluchtigere emotie. Het wordt veroorzaakt door de neurotransmitters endorfine, noradrenaline en dopamine. Deze zijn geen van allen tegelijk ook hormonen, zoals adrenaline. De combinatie van een goede balans in adrenaline, en cortisol aan de ene kant en het vrijkomen van de “blije neurotransmitters” in de hersenen geven het gevoel van vreugde.

Vreugde is heel vluchtig dus. Want het wordt zo van tafel geblazen door een emotie die deels hormonaal wordt bepaald zoals angst en woede. Helaas een feit.

Het ontdoen van stress, wat woede en angst met zich meebrengt is niet gemakkelijk. En dient opgewekt te worden. Ervaringen die er toe leiden dat de hersenen in euforie komen kan je gelukkig wel opwekken. Voorbeelden zijn sporten. Bij sporten kan je even expres de levels van adrenaline ophogen. Waarna vanzelf cortisol en endorfine wordt opgewekt! Ook heeft sex een positief effect. En meditatie doet ook wonderen. Rust en vreugde is een kwestie van hard werken, dus!

En ohja, er is een een snellere manier die de levels van endorfine hoog kan houden: namelijk het aanvullen van endorfine door zijn namaakvariant: heroine. Maar ook het eten van chocolade kan een verhoging van endorfine opwekken! Dit is geen advies hoor!😉

Over Marieke

~(be)LEEF! EDUCREATIE~ Bioloog en Wiskunde docent VO - voor onderwijs van de toekomst- ~mindful en duurzaam~ Asperger en bipolair
Dit bericht werd geplaatst in (A)rtikel en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Emoties, de follow up

  1. Chungmei zegt:

    En hoe voel jij je nu?

    • gebioblogeerd zegt:

      na een lange wandeling vast veel beter! en ik heb oorzaak bij mezelf ook al achterhaald: het ziek zijn betekende binnen zitten. en dat zorgt dus voor verlaging in mijn endorfine-level. Deels door te weinig beweging, en deels door te weinig mooie dingen (dieren, planten enzo). dussss. straks pak ik de auto, verrekijker om, en op voor een flinke dosis endorfine!

  2. jabir zegt:

    ben je al wat beter?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s