de lente beleefd?

beleef de lenteHet is bijna zomerzonnewende. 21 Juni staat de zon op het hoogste punt, hier op het heerlijke noordelijke halfrond. En 21 juni is de langste dag van het jaar. Daarna begint de terugtocht van de zonne-uren, en worden de dagen weer korter. Het is dus zomer aan het worden. En dat merk je. De dagen zijn zo lang dat je te laat naar bed gaat, of dikkere gordijnen wil kopen. Het is over het algemeen lekker warm. De bomen zitten vol in het blad. En last but not least: overal zie je jonge vogels!

Tjieppieppieptjilp. Heel zachtjes hoog gepiep stijgt er op uit de boom waaronder ik mijn auto heb neergezet, ik kijk omhoog, en weet al wat ik ga zien: jonge pimpelmezen. Het schattigste geluid wat ik ken. En ja, daar zijn de bolletjes veren. Nog grijzig, maar al wel de tekening van hun ouders. Ze zitten in een mooie eik, die vol moet zitten van rupsjes, want moeder vliegt af en aan om de trillende piepende bolletjes te voeren. Ik geniet, tot in mijn tenen vult mijn lijf zich met geluk.

kastHerinneringen aan toen ik pimpelmezen onderzocht, en ik het meemaakte dat een kast leegvloog. Ploep, flap, de één na de andere kleine grijze pluizebol uit het gat van een donkergroene mezenkast. Moeder op een afstandje aanmoedigingen roepend, vader zingend hoger in een boom. Aankondigend: hier gebeurt iets moois! En ik de mazzel hebbend om deze kast niet meer te hoeven bezoeken, en wetend dat alles goed gekomen is voor vader en moeder pimpel. Hun kroost heeft het gered deze lente. Nu de zomer nog.

Pimpelmeesjes blijven gevoerd worden door moeder en vader tot lang in de zomer. Ze blijven als groepje redelijk bij elkaar. Daar is dat gepiep ook voor: hier ben ik! op een gegeven moment raken ze elkaar toch kwijt. Maar geen alarm, niets aan de hand. Tegen die tijd kunnen ze zelf voedsel vinden, en ze vinden vriendjes. Andere broertjes en zusjes die moeders ook kwijt zijn, neven en nichten wellicht die in hetzelfde bos zijn opgegroeid, andere pimpeltjes die niet meer zijn opgehaald uit de ballenbak. Maar zelfs koolmeesjes, kuifmeesjes, staartmeesjes en zwarte meesjes sluiten zich aan bij de pubergroep. En samen brengen ze een herfst door.

Daar kan ik me nu al weer op verheugen: dat ik straks pubergroepen meesjes kan gaan voeren op mijn voedertafel in de tuin. En lekker achter het raam ga zitten kijken met mijn verrekijker. Totaal onder de indruk dat het er in mezenland zo tolerant aan toe gaat. Daar kunnen Geert Wilders stemmers nog wat van leren!

Maar goed, het zooitje is nu aan het uitvliegen dus. Mezen nestelen meestal tot eind mei. Sommigen leggen nog een tweede broedsel. En die duurt maximaal tot eind juni.

De pimpelmeeskast is leeg inderdaad. Leuke filmpjes zijn nog steeds in het archief te zien. De koolmees van beleefdelente is ook vertrokken met zijn jongen. Het succesvolle lege nestje is te bewonderen nog steeds. Wie weet komt er nog een nestje…

Grotere vogels zijn wat langer bezig. De steenuiltjes zitten steeds vaker in de opening van de kast. Via de camera van de ijsvogels is regelmatig een jong te zien, wordt er geschreven. Ijsvogels zijn zo snel, en zo schuw, dat is echt de moeite waard om de cam open te laten staan in een venstertje van je beeldscherm! Als je een megahoog gepiep hoort, wat lijkt op het aanlopen van een fietswiel, dan is de ijsvogel in aantocht. Zo maakt hij het heel makkelijk om hem te spotten, ook in reallife! (tip!!) Met de lepelaarkolonie gaat het ook goed. Soms zie je jongen wat ronddrentelen. Door de sterke wind is het geluid irritant als je de cam open laat staan, raadt ik aan het geluid uit te zetten. Wel heel leuk, zo’n hele kolonie. De kolonie van de stern is ook super. En daar gebeurt ook heel veel, een lekkere drukke bedoeling. De kleine ooievaartjes zijn soms al te zien als ze boven het nest uitpiepen en dat maakt mij altijd blij.

En last but zeker niet least: de cam waar het allemaal mee begon: de kast van de mortel: ze zijn uitgevlogen! Maar niet getreurd: ze komen nog met grote regelmaat terug in de kast de komende weken. Roofvogels moeten nog veel leren voor ze op eigen benen kunnen staan, of moet ik zeggen: met eigen vleugels kunnen vliegen. Voor mij DE favoriet, nog steeds: met stip op 1 deze cam van de slechtvalk. slechtvalk-mannetje

En ja, ik weet ook best dat ze zo af en toe een pimpelmeesje eten. Maar goed, dat vergeef ik ze!

Over Marieke

~(be)LEEF! EDUCREATIE~ Bioloog en Wiskunde docent VO - voor onderwijs van de toekomst- ~mindful en duurzaam~ Asperger en bipolair
Dit bericht werd geplaatst in (A)rtikel en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s